Στην άλλη, ελπίζουμε να μας μπλόκαραν προσωρινά…

Οπότε θα τα λέμε στο http://eparemvasi.wordpress.com!

Ελπίζουμε στη νέα μας διεύθυνση, να μην εμφανιστούν τα προβλήματα, που εδώ είναι αξεπέραστα!

Μετά την περιήγησή σας λοιπόν, σε αυτό το blog, βάλτε τη νέα μας διεύθυνση στα Αγαπημένα σας.

Σας ευχαριστούμε και πάλι!

Επισκεφθείτε την, στο www.euxintv.net και στην πρώτη της σελίδα, μπορείτε να ακούσετε τον Εθνικό Ύμνο της Δημοκρατίας του Πόντου,  που υπήρξε για ένα μικρό ιστορικό χρονικό διάστημα. Τον Ύμνο, που έγραψε ο μεγάλος Φίλων Κτενίδης.

Τελικά κάποιος μας μάτιαξε! Δεν δικαιολογούνται τόσα πράματα που μας συνέβησαν αυτές τις Άγιες μέρες!

Πρώτα πρώτα, κάναμε Ανάσταση στο … Νοσοκομείο Κομοτηνής, παρέα με το μεγάλο γιό μας, ο οποίος και βγήκε μόλις χθες το μεσημέρι, εξαιτίας μίας ίωσης που τον γονάτισε!

Η αναγκαστική ξεκούρασή του πλέον στο σπίτι, μας αναγκάζει να επαναπροσδιορίσουμε την ημερομηνία της πρώτης έκδοσης της έντυπης “Παρέμβασης” για την Πρωτομαγιά, μαζί με το τρίτο φύλλο του “Ευξείνου Λόγου”. Κι αυτό, γιατί λέμε ότι είμαστε οικογενειακή επιχείρηση και το εννοούμε…

Σοβαρές επιπλοκές, με διάφορες ιώσεις, είχαμε και στην ηλεκτρονική “Παρέμβαση”! Νέα επίθεση ιών, μας έκανε να σβήσουμε από το πρωί, πολλά post στα οποία είχαν αφήσει κάποιοι περίεργα μηνύματα, που σταμάτησαν για μία ακόμη φορά τα ρολόγια μας! Τα αρχεία μας, αναρρώνουν αυτή τη στιγμή, με μία ισχυρή δόση αντιβιωτικών που τα χορηγήσαμε!

Μετά από αυτά, τι μας μένει; Παίρνουμε τηλέφωνο και στη γιαγιά Καλλιόπη, να μας ξεματιάσει!

Καλή Ανάσταση, χαρούμενη Λαμπρή και καλή αντάμωση να έχουμε συμπατριώτες.

Τα ξαναλέμε την Τρίτη!

pennas

Απάντηση: Καλή Ανάσταση και Χαρούμενη Λαμπρή. Σου εύχομαι τα καλύτερα! Τις φωτογραφίες μπορείς να τις στέλνεις με mail. Και αφού θέλεις φωτο στις ευχές σου, σου ανεβάζω εγώ μία που διάλεξα… Την Τρίτη, πάρε τηλέφωνο…

Η παρουσίαση, θα γίνει από τον λέκτορα του ΔΠΘ κ. Φάνη Μαλκίδη και η εκδήλωση θα πλαισιωθεί με θεατρική παράσταση και αναφορές στα Ταφικά Έθιμα του Πόντου.

Περισσότερες πληροφορίες θα έχουμε από τη Δευτέρα του Πάσχα.

Ένας μήνας που κλείνει με πάνω από 31.000 επισκέψεις, όπως δείχνει αυτή τη στιγμή το κεντρικό ρολόι μας!

Ένας μήνας για τον οποίο πειραματιστήκαμε προκειμένου να δούμε ποιά θέματα μπορούν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των αναγνωστών και να προετοιμάσουμε έτσι το επόμενο βήμα μας, που είναι η έκδοση της έντυπης εβδομαδιαίας ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ που σήμερα οριστικοποιήσαμε την ημέρα πρώτης κυκλοφορίας της, για τη Δευτέρα 23 Απριλίου!

Ένας μήνας με μεγάλες χαρές για την ανταπόκριση που βρίσκουν τα σχόλιά μας, όπως και αυτά των συνεργατών μας, που νομίζουμε ότι μπορούν να δώσουν μιά πιό φρέσκια ματιά στον Τύπο της περιοχής μας.

Ένας μήνας που προβληματιζόμασταν για το κάθε σας σχόλιο, για την κάθε σας απορία.

Ένας μήνας που δεν καταλάβαμε πότε κιόλας πέρασε, γιατί είχαμε καλή και μεγάλη παρέα!

Ένας μήνας στον οποίο πειστήκαμε ότι μπορούμε να δέσουμε με άποψη πολλά πράματα! Ακόμη και το παλιό με το καινούριο…

Σε ένα δημοτικό σχολείο της Ελλάδας, σ΄ αυτό του χωριού Ριζό Ημαθίας, τα παιδιά γράφουν ουσιαστικά μόνα τους την ιστορία μας, διασώζονται και καταγράφοντας τις μαρτυρίες των ηλικιωμένων συχωριανών τους.

Σε μία από τις συνεντεύξεις που πήραν τα παιδιά, μας συγκλονίζει με τον απλό και μεστό λόγο του, ο Ιάκωβος Φαντίδης.

 Αποσπάσματα από τη συνέντευξη μεταφέρουμε στη συνέχεια, λέγοντας και ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που δεν αρκούνται μόνο σε αυτά που μαθαίνουν στο σχολείο. Γιατί τα βιβλία, δεν λένε πάντα όσα πρέπει να πουν. Την αλήθεια τη βρίσκει κανείς ψάχνοντας…ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς λέγεστε; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Φαντίδης Ιάκωβος του Βασιλείου. ΕΡΩΤΗΣΗ: Πότε γεννηθήκατε; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Γεννήθηκα το 1908. ΕΡΩΤΗΣΗ: Από πού κατάγεστε; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Γεννήθηκα στην Τουρκία, στο Κιζίκ, στην πολιτεία της Ζάρας που βρίσκεται στην καρδιά του Πόντου. ΕΡΩΤΗΣΗ: Σε τι ηλικία φύγατε από τον τόπο σας; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όταν ήμουν 7 με 8 χρόνων έφυγα εξορία στο Κουρδιστάν (Μαλάτια, Χαρπούτ, Ντιαρμπακίρ). ΕΡΩΤΗΣΗ: Δηλαδή πρώτα πήγατε εκεί και μετά ήρθατε στην Ελλάδα; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Στην Ελλάδα ήρθαμε το 1922, όταν έγινε ανταλλαγή πληθυσμών. 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι συνέβη και φύγατε από τον τόπο σας;ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όταν είχανε πόλεμο οι Ρώσοι με την Τουρκία, σηκώθηκε πρώτα το Καρς και όταν κατέβηκε ο πόλεμος στα δικά μας μέρη, δε μας άφησε τίποτα. Οι Τούρκοι κατάστρεψαν τα σπαρτά και όλα και φύγανε. Αναγκαστήκαμε και φύγαμε το 1917. Κατεβήκαμε στη Σαμψούντα, καθίσαμε εκεί 3 – 4 χρόνια. Η Σαμψούντα ήταν μεγάλη πόλη. Ήτανε μεγάλη φτωχομάνα. Μετά μάζεψαν οι Τούρκοι τους άντρες από κει – εγώ ήμουν ακόμα μωρό. 20 με 21 Μαΐου περικύκλωσαν οι Τούρκοι τα εργοστάσια, μάζεψαν τους άντρες και πήγαν τους μισούς σε ένα χωριό, το Καβακλί, και τους σκότωσαν. Τους άλλους μισούς τους σκότωσαν κοντά σ’ ένα πανδοχείο που το ‘λεγαν Τσουμπούς. Μείναμε εγώ και η μάνα μου με τη μικρή μου αδερφή. Ήρθε διαταγή, μας σήκωσαν κι εμάς να πάμε στο χωριό μας. Δε μας πήγαν τελικά στο χωριό. Μας πήγαν σ’ ένα άλλο μέρος που το λέγανε Μιτζιλίκ και από κει μας γύρισαν από χωριό σε χωριό. Εμείς με τη μάνα μου είχαμε πενήντα χρυσές λίρες. Μ’ αυτές αγοράσαμε βόδια, κάρο και θα σπέρναμε τα χωράφια. Δεν προλάβαμε να κάνουμε τίποτα και ήρθε νέα διαταγή για εξορία. Από τη Σαμψούντα με τα πόδια στη Μαλάτια, το Χαρπούτ, το Ντιαρμπακίρ. Πέντε έξι μήνες περπατούσαμε. Από κει, όταν έγινε η ανταλλαγή, μας έφεραν στην Ελλάδα. Ο πατέρας μου ήταν στη σφαγή του Τσουμπούς, αλλά γλίτωσε. Εκεί σκοτώθηκαν δύο δικοί μας νοματαίοι αλλά ο πατέρας μου γλίτωσε ανάμεσα στους σκοτωμένους τυχαία. Δεν τον πήρε καμία σφαίρα και γλίτωσε……ΕΡΩΤΗΣΗ: Είχες αδερφό μικρότερο. Τι απέγινε αυτός; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ήμασταν στη Ζάρα εγώ, ο Ιάκωβος ο Μουτζίκ, ο αδερφός του ο Στάθης και ο αδερφός μου ο Χαράλαμπος και γυρίζαμε. Άρπαξαν οι Τούρκοι το Στάθη και το Χαράλαμπο. Εγώ και ο Μουτζίκ καταφέραμε μέσα από τα σπίτια και φύγαμε. Τους άλλους τους κατεβάσανε στη Σεβάστεια και τους βάλανε σε ορφανοτροφείο. Ο αδερφός μου από κει μέσα χάθηκε. Τώρα πέθανε, έφυγε στην Αμερική, τι έγινε δεν ξέρω. Χάθηκε. ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιες ήταν οι σχέσεις σας με τους Τούρκους που ζούσαν στα μέρη σας; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι Τούρκοι που ζούσαν στο χωριό μας ήταν περίπου 10 οικογένειες. Οι υπόλοιποι ήμασταν Έλληνες. Αυτοί ήταν τεμπέληδες, δε δουλεύανε. Τα χωράφια τους ήταν όλα τσαΐρια (λιβάδια) και έβοσκαν τα ζώα του κόσμου. Ένας Τούρκος, Ίπο τον λέγανε, είχε τρία – τέσσερα παιδιά. είχε ένα χωράφι απέναντι στο χωριό. Μπορεί να ήταν είκοσι – τριάντα στρέμματα τσαΐρι, όπου έβοσκαν τα ζώα του κόσμου. ΕΡΩΤΗΣΗ: Όταν ξεκίνησε το κακό, οι Τούρκοι πώς σας συμπεριφέρθηκαν; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πριν ξεκινήσει το κακό εμείς φύγαμε από το χωριό. Έμειναν μόνο οι Τούρκοι. Όλος ο κόσμος πεινούσε και γι’ αυτό φύγαμε άλλοι στη Σαμψούντα, άλλοι εδώ, άλλοι εκεί. Σκορπιστήκαμε όλοι. Θα σου πω τώρα μια ιστορία. Την καταστροφή της Μικράς Ασίας και του Πόντου την έκανε ο Κεμάλ. Δεν έφταιγε όμως αυτός. Πριν τον Κεμάλ ήταν ο Σουλτάνος. Αυτός πήρε ένα έγγραφο από τη Γερμανία που του έλεγε: «Τι κάθεσαι και κοιμάσαι; Καθάρισε τ’ αγκάθια μέσα απ’ το χωράφι σου, γιατί τ’ αγκάθια αυτά θα μεγαλώσουν, θα σκεπάσουν το χωράφι σου και δε θα έχεις άλλο παραγωγή». Τ’ αγκάθια ποιοι ήτανε; Εμείς οι Έλληνες. Το χωράφι ποιο ήταν; Η Τουρκία. Κι αυτό ποιος το έκανε; Η Γερμανία. Το έκανε γιατί ήταν σύμμαχος της Τουρκίας. Το έγγραφο, όμως, αυτό ο Σουλτάνος το πέταξε στην άκρη. Γιατί είπε: «Οι δικοί μας είναι τεμπέληδες. Τους φόρους τους παίρνουμε από τους Έλληνες». Το πέταξε λοιπόν το έγγραφο σ’ ένα αρχείο. Μετά από κάμποσα χρόνια που ανέλαβε ο Κεμάλ, πού πήγε και βρήκε εκείνο το έγγραφο και σηκώθηκε στο πόδι, κατέστρεψε τον Ελληνισμό. Ολόκληρο τον Πόντο και τη Μικρά Ασία. ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς φτάσατε εδώ στην Ελλάδα, στο Ριζό; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όταν έγινε η ανταλλαγή, μας έφεραν εδώ, στα νησιά, στη Λευκάδα στα Επτάνησα. Κάτσαμε εκεί περίπου 6 μήνες. Από κει, όπου ήταν κι άλλοι χωριανοί μας μαζί, μας πήγανε στον Πειραιά. Από τον Πειραιά πήραμε το τρένο και ήρθαμε στη Σκύδρα και από τη Σκύδρα ήρθαμε στο Ριζό το 1922 με 1923. ΕΡΩΤΗΣΗ: Πόσο χρόνο, πόσο καιρό κάνατε για να έρθετε από το Κιζίκ στην Ελλάδα; Από ποια μέρη περάσατε; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όταν γυρίσαμε από την εξορία ήρθαμε στη Σεβάστεια. Από τη Σεβάστεια στην Τοκάτη. Από την Τοκάτη στην Κάβζα. Από την Κάβζα στην Αμάσεια και από κει στη Σαμψούντα. Από την Σαμψούντα μπήκαμε στο πλοίο και ήρθαμε στην Κωνσταντινούπολη. Από την Κωνσταντινούπολη ήρθε άλλο πλοίο, μας έβαλαν σ’ αυτό κι ήρθαμε στην Ελλάδα, στη Λευκάδα. Από τη Μαλάτια μέχρι να ‘ρθουμε στη Σεβάστεια κάναμε 4 μέρες, από τη Σεβάστεια μέχρι να ‘ρθουμε στη Σαμψούντα άλλες 3 μέρες. Δεκαπέντε μέρες κάναμε πάνω στο πλοίο. ΥΓ. Προφανώς η κ. Ρεπούση δεν συνάντησε κανένα Φαντίδη στην επιστημονική της διαδρομή… Ε.Λ.